Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Fuck goede voornemens

De wind duwt mijn stalen ros en mij in de rug. De bladeren in de bomen vechten voor hun leven, honden aan riemen lijken op luchtballonnen. Trappen is onnodig, de natuur draagt mij. De windvlagen loeien in mijn oren.

“Het is goed Willem, ik zorg voor jou. Stop maar met trappen, ik breng je thuis.’’

Goede voornemens?

Maar goed ook, want ik kom net terug van de sportschool en heb daar al mijn krachten achtergelaten en mijn verstand door het doucheputje gespoeld. Ik was van plan om hier niet meer terug te komen. Ik had mij net een maand uitgeschreven; om geld en vooral tijd te besparen. Om zo meer focus te creëren in mijn leven.

Van alles maar een beetje doen, daar was ik toch klaar mee?

Mijn leven leek op dat  van een kermisganger. Ik ging langs alle kraampjes, bleef hier maar even en verwachtte de hoofdprijs. Touwtje trekken voor volwassenen, zeg maar. Maar dat was 2017. Het nieuwe jaar is begonnen en ik ga het dit jaar anders doen. Zodoende heb ik dit jaar ook goede voornemens.

Goede voornemens, pff laat mij niet lachen. Mijn karnemelk drinkende tante met overgewicht maakt goede voornemens, een alcoholist die allergisch is voor alcohol maakt goede voornemens, een veganist werkzaam in een slagerij maakt goede voornemens.

Ik?

Nee, ik geloof eigenlijk al jaren dat je goede voornemens niet aan een datum hoeft te koppelen. Waarom wachten, wanneer je iedere dag kunt beginnen met een schone lei. Je kunt iedere dag , jezelf resetten, een duik nemen in de koude zee en alles van je afspoelen.

‍Mindset motherfuckers!

De sportschool, afleiding of focus?

Maar goed, daar sta ik dan. Mijn rechterhand leunt op de balie, mijn gezicht als een opgedroogde vaatdoek door de tegenwind, en zonder handdoeken, waar ik later pas achter kwam. Ik schrijf mij in en verbind mij aan een contract waar ik pas na een jaar weer onderuit kan.

Ik sport en duik al vrij snel het zweethok in. De sauna geeft mij het gevoel dat ik opnieuw kan starten. Speciaal biertjes die niet meer speciaal zijn worden weggespoeld. Na vijf  minuten sta ik zwetend buiten. Mijn conditie ervernaart dat van een astmatische schildpad. Twee tieners douchen ook, ze houden hun onderbroek aan. Vroeger deed ik dat ook, onder mijn zwembroek, in het zwembad. Tot ik een keer wit op wit droeg, dat was geen succes.

De koude douche stopt mijn zeurende gedachten, één lichaamsdeel kruipt als een bange schildpad in zijn schild.

Ahh, waar is mijn onderbroek?

Ik graai naar mijn tas en zie dat er alleen een vuile onderbroek inzit.

Shit.

Ik droog mij af met keukenpapier, een t-shirt van een trainer (er stond heel groot trainer op) en een föhn. Buiten laat ik mij door de wind naar huis brengen. Ik zoef door de lucht, het doet mij denken aan Alladin en zijn vliegende tapijt.

Doelen in plaats van goede voornemens

Thuis tref ik mijn goede voornemens aan op een geel briefje. Het zijn eigenlijk geen goede voornemens, het zijn doelen, welke ik na het volgen van de cursus Design your own life, inzichtelijk kreeg.

  • het schrijven van een boek
  • met het gezin wonen in een tiny house
  • yogalessen geven

Ik koos ook twee woorden uit die ik belangrijk vind voor het jaar 2018.

Rust en focus.

Geen idee waarom ik dan vandaag in de sportschool belandde.

Ach, ik heb wel weer een stukje tekst geschreven (zie doelen). En hopelijk wat mensen een voorbeeld gegeven hoe je juist niet met focus om hoort te gaan. Op die manier kun je mensen ook wat leren. Laten zien hoe iets niet werkt is ook een les. Doe precies het tegenovergestelde van wat ik doe en wees je eigen meester. Want deze knaap heeft op het gebied van rust en focus nog een lange weg te gaan.

Alhoewel ik er wel op vertrouw, dat ik hier dit jaar in ga groeien.

Waar een wil is, is een weg.

Willem Meester, student van het leven.

bovenste foto gemaakt door: Serkan Göktay