Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Krantenkop

Voor jou zit een man; hij leest de krant. De voorpagina kopt met: ‘’Zeven miljoen mensen sterven aan vuile lucht per jaar’’. Jouw ogen flitsen van tulpenveld, naar slagboom, naar koe naar de man. 

“De man voorlezen papa?”

De krant gaat wat naar beneden; daarbovenuit verschijnt het gezicht met een glimlach. 

“Ik denk niet dat jij dat een leuk verhaaltje vindt Stella”, zegt jouw moeder. 

De man en ik kijken elkaar aan; wij zijn het met je moeder eens.

Het is de eerste keer in jouw leven dat je in een trein zit. Je vindt het spannend, maar enthousiasme wint het. Al tijden wilde jij dit voertuig in; vandaag kwam de wens eindelijk uit. Ik vind het onwaarschijnlijk mooi dat dit voor jou de eerste keer is. En jij ook, want je viert het. Ieder moment van de dag vier je jouw ervaringen. Voor mij is de verwondering waarmee jij de wereld bekijkt, één van de mooiste onderdelen van het ouderschap.

Ik lees stiekem nog een stukje en schrik. Mijn stemming verandert. Van blijdschap naar bedachtzaam, van in het nu, naar (mogelijke) beelden in de toekomst. Ik maak mij zorgen. Hoe gaat dat straks wanneer jij groot bent? Ik wil zo graag dat het dan goed gaat met de wereld.

Dat jij dan later, met je dochter naast je, in de trein zit. Je hebt haar stevig vast. Niet om haar te beschermen, maar omdat je haar zo graag tegen je aan houdt. Voor je zit een man en je leest de kop van zijn krant: “Acht miljard mensen vieren dagelijks de schoonheid van de natuur.” Stiekem lees je verder maar je blije gevoel blijft. Dan vraagt jouw dochter de man voor te lezen en de man doet dit natuurlijk, want dan staan er berichten in de krant die ook voor de oren van kinderen bestemd zijn.

Dat zou toch fantastisch zijn? Ik zou zo graag willen dat wij hiervoor zorgen. Dat dit het cadeau wordt dat wij onze kinderen meegeven. Een wereld waarin krantenkoppen ook geschikt zijn voor kinderen.

Het is echt een feestje met jou. Je geeft mij het gevoel alsof ik steeds maar jarig ben. Met jouw eerlijke manier van kijken naar de wereld, zorg je ervoor dat alles een cadeautje is. Alles wordt voorzien van prachtig cadeaupapier en met je geringe vocabulaire scheur je het aan flarden en laat je aan iedereen zien hoe wonderlijk het leven is.

In de bioscoop eet je wat zoete popcorn. Later heb je last van je buik. 

‘’Allemaal hommels in de buik papa.’’ 

Ik aai over je buik terwijl je op mijn schoot zit. Jij legt je handen op mijn handen en samen jagen we de hommels weg.

Terug in de trein zijn er nog precies drie plekken vrij. Wij nemen plaats. De meeste mensen zijn verzonken in gedachten. Jij begint met kletsen. Ik ben zo enorm trots op je. Het voelt alsof mijn hart niet meer in mijn ribbenkast past. 

“De trein is heel groot hé papa?” 
“Ja schat, dat klopt.”

De weerkaatsing van het zonlicht springt over het plafond van de gevulde coupé. 

“Kijk papa een vlindertje!” 

Je wijst het enthousiast aan. De meeste mensen kijken met ons mee. Glimlachen verlichten de trein. Ik straal en ben zo enorm dankbaar. Met een paar woorden en een hoge stem verander jij de sfeer in de trein. Van somber, ieder voor zich, naar blij en open. Er ontstaat verbinding.

Dat kinderen dit voor elkaar kunnen krijgen geeft mij hoop. Het komt goed met de wereld. Ik weet het nu zeker. Want in ieder van ons schuilt nog een kind. Ik heb het deze middag zelf gezien. De lichtjes in de ogen gingen aan. Wij zijn met een klein beetje moeite ook in staat om de wereld weer te zien voor wat ze echt is.

Wanneer we onze ogen openen, zijn we iedere dag jarig en liggen de cadeautjes voor het oprapen.

Ondertussen is er een boek verschenen. Het poëziealbum van een schatzoeker, memories van een vader, meester en idealist. Je kunt het hier bestellen.

Delen = lief.