Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Een knipoog naar het ego

Sinds de verhalenbundel verscheen verkocht de uitgeverij zeventien exemplaren. Daarvan kocht mijn moeder er twee, mijn tante één, de overburen van mijn ouders één, de juffen van mijn oudste dochter ieder één en ik kocht van mijn royalty's de rest. Tot op de dag van vandaag, want de lokale boekhandel kocht er ook één.

Dit maakt hopelijk een einde aan mijn Mr. Bean Christmas act. Mr Bean schreef een lieve boodschap op zijn kerstkaarten en verstuurde ze naar zijn eigen adres. Hij sprong een gat in de lucht, toen de postbode de kaarten op de deurmat liet landen. Hij hing ze met trots op aan de gespannen waslijn door de woonkamer en ging verder met de voorbereiding op zijn kerstmaaltijd. Die hij overigens niet alleen op at.

Nu weet ik dat ik geen Mr. Bean ben, maar ik vertoon wel degelijk soortgelijk gedrag. De boeken die ik kocht staan met trots op mijn kast. Dagelijks lees ik eruit, lach en huil ik erom. Mijn kinderen kunnen de teksten ondertussen dromen, zelfs Marcel onze zeventienjarige kat miauwt de teksten mee. Ik lees namelijk geen Disney voor, ik lees voor uit eigen werk. Ik ben die schrijver geworden die op verjaardagen zijn boek inclusief handtekening ongevraagd tussen de stapel cadeaus legt en je later een Tikkie stuurt.

De mail van de boekhandel haalde mij uit dit vreemde zelfverheerlijkende gedrag. Of eigenlijk niet de boekhandel maar het idee dat tot mij kwam. Straks ben ik niet langer de grootste afnemer van mijn eigen product. Nu nog een literaire kannibaal, maar straks na al die keiharde sales en de georganiseerde knalfuif (wulpse zwetende vrouwen, DJ Eindbaas, en limonade) , dan ben ik de man wie ik wil zijn, dan is er waar geluk en zijn al mijn problemen niet langer van mij, maar van de wereld. Dan ben ik verlicht, hoef ik nooit meer in de rij van een kassa te staan en is het altijd zomer.

En dat allemaal terwijl ik er geen bal van begrijp. Het boekje is namelijk geen echt boek. Het is een verzameling van eerder geschreven stukjes, een gemakzuchtige poging om door te breken en gelezen te worden, vergelijkbaar met de luie straatmuzikant van Hans Teeuwen, die zingend om geld vraagt. 

Ik ben het wel van plan...

Nee niet het zingen van een lied. Het schrijven van een boek. Alleen waar hoort dat dan over te gaan? Iedere dag is er weer een ander idee. En direct na het ervaren van een idee voel ik een gebrek aan zelfvertrouwen en motivatie. Waar haal je dat vandaan? Op Marktplaats staat geen enkele advertentie, in de kerk vind ik het ook niet.

Bla bla bla.

Meneer negativiteit staat op de dansvloer met een microfoon in zijn hand. Het zingt een walgelijk lied, het doet pijn aan de oren en toch blijf het ik er naar luisteren. Hoe vaak het mijn stuk over zelfvertrouwen ook leest, ik blijf het horen, ik blijf het horen. 

Dat van dat Mr Bean gedrag is trouwens een leugen. Misschien is er nog wel meer verzonnen in dit stukje. Maar ik lieg wanneer ik zou schrijven dat het schrijven mij niet bezig houdt en onzeker maakt. Wellicht is dat wel een interessant onderwerp voor een boek.

Ik weet het niet, wie ben ik om dat te weten?

Heb je een idee of vind je het leuk om voortaan dit soort ongein in je mailbox te ontvangen? Je kunt je HIER aanmelden voor de wekelijkse mailing.