Willem Meester

Schijnbaar zit het antwoord in mij

Trapkast

Er vliegen vogels door de heldere lucht van het regenwoud. De bomen zijn hoog en de kleur is voornamelijk groen. De schepsels met kromme snavels spelen naast mijn oren een liedje. Ik word er wakker van, pak mijn Iphone en zet de wekker uit.

05.20 uur.

Wekker uit, vliegtuigmodus uit. Alles in mij zegt dat ik nog verder wil slapen. Terwijl ik weer half in slaap sukkel, hoop ik op een sms van mijn meditatievriend. Gisteravond spraken we af om de volgende ochtend samen te mediteren.

Het is een mooie vriendschap die tussen ons. Hij heeft zwart haar als een stevige bak koffie, zijn huid is licht getint en hij heeft de wijsheid van een indiaan. We hebben al een paar keer een vakantie met elkaar gedeeld zonder ook maar een woord te wisselen.

Echte vriendschap heeft geen woorden nodig. Je bent altijd met elkaar verbonden, vliegtuigmodus aan of uit.

De streepjes van mijn WiFi verschijnen op het beeldscherm.

Geen afbericht

Shit.

Ik moet eruit.

In lange tijd weer eens wat vroeger uit de veren (om nog even bij die vogels te blijven).

De douche laat het warme water in de badkuip vallen. Mijn ogen staan open maar registreren alleen nog maar een waas. De electrische tandenborstel blijft heel lang aan één kant van mijn gebit zijn best doen.

Met enorm veel tegenzin eindig ik met een koude douche. Dit probeer ik 3 minuten vol te houden. Het schijnt dat je organen rond die tijd een enorme imuunboost krijgen en je vol energie je dag kan beginnen. Ik hou het 20 seconde vol.

Someday, someday.

Ik stap op een plastic speelgoedbootje. Ik schreeuw zonder geluid en schrik van mijn kop in de spiegel.

De trap kraakt als een oud stelletje dat seks heeft in een camper. Beneden drink ik twee glazen water en maak ik mijn lijf wat soepel. Buiten zijn het alleen de sterren die licht geven. Het is nog steeds alsof ik oogkleppen op heb, maar dat neem ik voor lief. Ondanks de waas heb ik door dat mijn fantastische vriend er nog niet is. Ik bedank hem, want zonder de afspraak had ik mij nog in het regenwoud bevonden.

Hallo trapkast.

Ik kruip mijn meditatiehol in en sluit mijn ogen. Om mij heen ben ik omsingeld door pakken luiers, speelgoed en versleten schoenen.

En wij maar denken dat Harry Potter het zwaar had. Het enige wat hij moest doen toen hij eenmaal uit de kast kwam was Voldermort verslaan. Hij was gefocust, had een duidelijk motief en dit zorgde voor gedrevenheid.

Harry, had het makkelijk.

Wanneer het hem moeilijk werd toverde hij gewoon wat hij nodig had. Of kwam die klote elf hem helpen.

Pff Harry Potter, met je nieuwe bezemsteel. Je bent een verwend nest.

Toch, heb ik ook respect voor je. Je bent de strijd aangegaan. En zag je innerlijke demonen door dat schattige brilletje onder ogen.  Je had ze ook kunnen wegstoppen, zoals de meeste van ons doen.

Try again :)

Mijn ogen gaan een uur later open. In een uur tijd keek ik 8 films en hield ik honderden gesprekken.

Dit is allemaal oké. Want ook al lijkt deze meditatie nergens op, heeft het mij toch wat gebracht.

De keren dat ik namelijk door had dat ik film keek, gesprekken hield of ergens anders mee bezig was dan mij concentreren op mijn adem of gewaarwordingen, ontstond er een stukje bewustwording.

Want eigenlijk is mediteren in mijn ogen niet meer dan dat.

Beseffen dat je hoofd het weer heeft overgenomen, en het opnieuw proberen.

Iedere keer weer.

Genoeg tijd om nog een hele serie kinderfilms af te spelen.

Abacadabra